We zijn in 2008 aan de B. H. Spijkerweg komen wonen. Met al die mooie idealen die in het  vorige hoofdstuk zijn beschreven. We kochten een kale lege loods van 700 m2 . We kochten een smalle houtwal. We kochten een parkeerplaats voor 25 auto's. We kochten een kaal weiland van 5000 m2. Wat we erbij gratis kregen was een omgeving. Waren buren. Was een kanaal langs het huis. Een brug over het water. Was een cultuur. Waren de waarden en normen van het platteland. Een gemeenschap van mensen die hier al heel lang woonden, werkten een leefden.

Wat hebben we gedaan. We hebben ons verbaast. Waar waren we terecht gekomen. Wat was de omgeving. Wie waren onze buren. Hoe werd de buurt om ons heen gebruikt. En wie waren wij eigenlijk in deze omgeving. Gelukkig zijn er veel praktische zaken die geregeld moeten worden als je ergens anders gaat wonen. In de lege hal wilden we ons bedrijf vestigen en wilden we ook altijd zelf zijn. Het gebouw was groot, heel groot. Meer dan 700 m2. Meer dan 3500 m3 inhoud. Zo groot als 3 tennisvelden. We wilden eigenlijk alles zelf doen, Wij vinden dat iets zelf doen deel van je leven  uitmaakt. Je geeft je eigen leven vorm. Het wordt van jou. In de hal hebben ons bedrijf en ons zelf gevestigd. Een jaar lang hebben we nagedacht wat het moest worden. Op vakantie gingen naar gebouwen die we mooi en spannend vonden. In een weiland staken we stokken om te zien hoe groot iets was. W namen alle tijd om te dromen. Ons bedrijf en huis hebben we voor een groot deel zelf gebouwd. Het is een van de fijnste jaren van ons leven geworden. Elkaar vertellen hoe mooi het licht naar binnen valt. Hoe mooi de ruimtes zijn. Hoe de vogels kwamen kijken wat daar nu weer gebeurde. De regen die op het dak viel en zo'n mooi geluid maakte. de ongelooflijke ruimte. De moeheid na een dag bouwen. De zachtheid van elkaar als we vertelden hoe we invulling aan ons leven en aan onze dromen gaven. We hadden ook alle tijd genomen en gemaakt om deze belangrijke fase in ons leven vorm te geven. Want dit deel was net zo belangrijk als alle ander delen van ons leven zoals werken, familie en vrienden, vrije tijd en lekker niets doen. Werken bleef belangrijk maar kreeg minder tijd bedeeld. Bouwen was belangrijk en kreeg dus mee tijd. Een gedeelte van het huis zijn niet gebouwd. Waren ineens niet belangrijk meer of niet meer zo belangrijk gezien het geld dat het koste. WE hebben een van de meest mooie, efficientse en duurzame ruimtes gebouwd die je je kunt voorstellen

Minstens zo belangrijk was het gebied waar ons huis opetend. Het was een kale vlakte ingericht met kort gras en voorzien van een stevige bijna drie meter hoge omrastering. We hadden geen plan. Maar het moest groen zijn en natuurlijk. Met bomen en struiken. Met soms een plek voor onszelf. Maar ook een plek voor dieren. diversiteit. Een plek die zich zelf ontwikkeld. Want de natuur heeft de mens niet echt nodig, Maar wij hebben de natuur wel nodig.  En we hebben honderden bomen gepland. En met de bomen en de struiken kwamen de dieren. Eerst de hele kleintjes. Toen de mollen een snel daarna de vogels. Ineens waren ze overal om ons heen. Vonden voedsel en woongelegenheid en wat we terug kregen is levendigheid en het mooiste gezang op ieder moment van de dag. En op een dag vloog er een kerkuil de hal in. Nam een vrouwtje mee en niet lang daarna waren er jongen. En ze zijn nooit meer weggegaan. Net asl wij leven zij hier. Dat geld ook voor de spreeuwen. Ieder jaar komen hier in het voorjaar tientalle sprweeuwen. Ze bekijekn het gebied en verdelen onder elokaar de nestgelegenheiden. Een tiental paren blijft achter en als tijdelijke bewoners brengen ze hier hun kindren groot. Een groter geluk bestaat bijna niet.